Ayşe, terastaki sandalyede oturmuş, önündeki tabakta duran
menemenden bir çatal daha alıp bir yandan batmakta olan güneşi izliyordu. Bu,
hayatında vazgeçmeyi hiç istemeyeceği bir mutluluk ve huzurdu. Henüz Yeşil’e
sebebini söyleyemese de, bu mutluluğa ihtiyacı vardı, her zamankinden daha çok.
